Badminton na igrzyskach olimpijskich: od pokazu do pięciu konkurencji

Badminton ma długą historię, ale na igrzyskach olimpijskich pojawił się stosunkowo późno. Dziś to jedna z najpopularniejszych olimpijskich dyscyplin, szczególnie w Azji, gdzie mecze śledzą miliony widzów.
Droga do igrzysk
Badminton był pokazywany na igrzyskach w Monachium w 1972 roku jako dyscyplina pokazowa, a w Seulu w 1988 roku wrócił w tej samej roli. Pełnoprawną dyscypliną olimpijską z medalami został na igrzyskach w Barcelonie w 1992 roku. Rozegrano wtedy cztery konkurencje: singla i debla kobiet oraz mężczyzn.
Na igrzyskach w Atlancie w 1996 roku dodano piątą konkurencję, mikst, czyli debel mieszany. Od tego czasu program olimpijski obejmuje pięć konkurencji.
Jak wygląda kwalifikacja?
O udziale w igrzyskach decyduje przede wszystkim ranking Światowej Federacji Badmintona (BWF) z okresu kwalifikacyjnego. Zawodnicy zbierają punkty na turniejach rangi światowej przez wiele miesięcy przed igrzyskami. Liczba miejsc z jednego kraju jest ograniczona, co pozwala wystąpić także zawodnikom z krajów, w których badminton dopiero się rozwija.
Kto dominuje?
Najwięcej olimpijskich medali w badmintonie zdobyli zawodnicy z Chin, a mocną pozycję mają także Indonezja, Korea Południowa, Japonia, Dania i Malezja. Dania jest najmocniejszym krajem europejskim w tej dyscyplinie.
Polska na igrzyskach
Polscy badmintoniści regularnie walczą o kwalifikację olimpijską, a od Sydney 2000 polscy zawodnicy grali na kolejnych igrzyskach, głównie w deblu i mikście. Byli wśród nich m.in. Robert Mateusiak, Michał Łogosz, Nadieżda Zięba (Kostiuczyk), Kamila Augustyn i Adam Cwalina. Zaplecze dla kadry tworzą kluby z całego kraju, o czym więcej w tekście o historii badmintona w Polsce.
Jak oglądać badminton olimpijski?
Singiel to gra wytrzymałości i cierpliwości, długie wymiany i dużo biegania. Debel i mikst są znacznie szybsze, pełne ataków i obrony w ułamkach sekundy. Znajomość podstawowych uderzeń pomaga zrozumieć, co dzieje się na boisku.