Strefa LotkiBadminton od podstaw: zasady, sprzęt, trening

Badminton na igrzyskach olimpijskich: od pokazu do pięciu konkurencji

· Historia i rozgrywki

Finał miksta na igrzyskach olimpijskich w Londynie
Finał miksta, igrzyska olimpijskie Londyn 2012. Autor: Peter, CC BY-SA 2.0, Wikimedia Commons

Badminton ma długą historię, ale na igrzyskach olimpijskich pojawił się stosunkowo późno. Dziś to jedna z najpopularniejszych olimpijskich dyscyplin, szczególnie w Azji, gdzie mecze śledzą miliony widzów.

Droga do igrzysk

Badminton był pokazywany na igrzyskach w Monachium w 1972 roku jako dyscyplina pokazowa, a w Seulu w 1988 roku wrócił w tej samej roli. Pełnoprawną dyscypliną olimpijską z medalami został na igrzyskach w Barcelonie w 1992 roku. Rozegrano wtedy cztery konkurencje: singla i debla kobiet oraz mężczyzn.

Na igrzyskach w Atlancie w 1996 roku dodano piątą konkurencję, mikst, czyli debel mieszany. Od tego czasu program olimpijski obejmuje pięć konkurencji.

Jak wygląda kwalifikacja?

O udziale w igrzyskach decyduje przede wszystkim ranking Światowej Federacji Badmintona (BWF) z okresu kwalifikacyjnego. Zawodnicy zbierają punkty na turniejach rangi światowej przez wiele miesięcy przed igrzyskami. Liczba miejsc z jednego kraju jest ograniczona, co pozwala wystąpić także zawodnikom z krajów, w których badminton dopiero się rozwija.

Kto dominuje?

Najwięcej olimpijskich medali w badmintonie zdobyli zawodnicy z Chin, a mocną pozycję mają także Indonezja, Korea Południowa, Japonia, Dania i Malezja. Dania jest najmocniejszym krajem europejskim w tej dyscyplinie.

Polska na igrzyskach

Polscy badmintoniści regularnie walczą o kwalifikację olimpijską, a od Sydney 2000 polscy zawodnicy grali na kolejnych igrzyskach, głównie w deblu i mikście. Byli wśród nich m.in. Robert Mateusiak, Michał Łogosz, Nadieżda Zięba (Kostiuczyk), Kamila Augustyn i Adam Cwalina. Zaplecze dla kadry tworzą kluby z całego kraju, o czym więcej w tekście o historii badmintona w Polsce.

Jak oglądać badminton olimpijski?

Singiel to gra wytrzymałości i cierpliwości, długie wymiany i dużo biegania. Debel i mikst są znacznie szybsze, pełne ataków i obrony w ułamkach sekundy. Znajomość podstawowych uderzeń pomaga zrozumieć, co dzieje się na boisku.